Na twee weken kan ik zeggen dat het een leuke zoektocht is. Ik kom op plaatsen waar ik normaliter niet snel verzeild raak. Zo ben ik de laatste twee weken al een aantal keer in Nieuwspoort, de bekende sociëteit in het gelijknamige perscentrum. Daar interview ik parlementair journalisten over het vak. Hoe begin je nou als new kid in town aan het bouwen van een netwerk? Hoe snel heb je de door hoe de Haagse hazen lopen? Ik heb al interviews gedaan met Jos Heymans van RTL, Martin Sommer van de Volkskrant en liep een dagje mee met SP-voorlichter Peter Kwint.

Naast het feit dat ik het erg leuk vind om hierover te schrijven is het een hele goede manier om te netwerken. Ik leer in korte veel mensen in de Haagse kaasstolp kennen en dat is natuurlijk alleen maar handig. Want ambities om later zélf interviews te geven over het vak heb ik zeker… Mijn zoektocht volgen? Dat kan via politiekezoektocht.wordpress.com

Iedere maandag ga ik mijn licht laten schijnen over de wondere voetbalwereld. Want daar wil nog wel eens iets gebeuren. En daar mag ik dan mooi over schrijven. En bovendien wordt het nog gelezen ook. Met andere woorden: weer een mooie stap in mijn nog prille journalistieke loopbaan.

Balotelli is een geval apart. De Italiaan is, om met een understatement te spreken, een wispelturig type. Overgoten met voetbaltalent, maar ook met de gekte in zijn hoofd. De lijst met incidenten en affaires is voor een 21-jarige jongeman immens, want bijna iedere dag raakt Balotelli weer in opspraak. Gooit hij niet met dartpijlen op jeugdspelers van Manchester City, dan pakt hij weer een boete van 180.000 pond. Waarom? Omdat hij de avond voor de belangrijke derby met stadsgenoot met Manchester United in een exclusieve club zat en dat vond de technische staf van City toch niet de juiste voorbereiding op een wedstrijd. Balotelli vond dat overduidelijk wél, en bewees dat ook. Met twee doelpunten had hij in een groot aandeel in de eclatante 1-6 overwinning. Na zijn doelpunt trok hij zijn shirt omhoog, waarna de tekst ‘why always me?’ te lezen was op een shirt dat hij droeg onder het wedstrijdtricot. Bestaan er grotere narcisten dan Super Mario?

Ik had dus het voorrecht om dichtbij het veld te zitten, die maandagmiddag in een niet al te koud Birmingham. De warming-up van de sterren van City vond ook nog eens recht voor mijn neus plaats, het kon niet beter. De perfecte gelegenheid om Balotelli eens uitgebreid te volgen. De feiten: hij kwam als laatste van alle City-spelers het veld op. Droeg als enige een lange broek, met zijn kousen hoog opgetrokken over zijn broek. Het trainingjasje wijd open, zodat zijn gouden (en waarschijnlijk zeer dure) ketting goed te zien was. Ook zijn gouden oorbellen vielen nadrukkelijk op. De warming-up zelf was ook schitterend. De venijnige sprintjes van de profs vielen in het niets bij de arbeid die Balotelli verrichte. Lanterfanten kreeg tijdens de Kerst van 2011 een volledig nieuwe betekenis.

Om 15.00 uur Engelse tijd floot de scheidsrechter voor het begin de wedstrijd. Het stadion zat afgeladen vol, de meegereisde fans uit Manchester zongen hun Italiaanse manager Mancini uitgebreid toe en een man achter me riep dat Balotelli een ‘fucking black cunt’ was. Balotelli zelf trok zich daar niets van aan. Hij speelde zijn eigen spel. Hief zijn armen ten hemel wanneer een pass niet bij hem aankwam, of wanneer verdediger Jonas Olsson hem te snel af was. Terecht dat Balotelli daar boos over werd, want bij Olssen’s vorige club NEC was de Zweed niet of nauwelijks op een goede actie te betrappen. Nu was hij een aanvaller met een maandsalaris van enkele tonnen te vlug af. Toch liet de Italiaan zo nu en dan wat trekjes van zijn klasse zien. Wanneer hij aanzet voor een sprint, drie verdedigers van zich afschudt en besluit met een hard schot zie je waarom Manchester City hem al zijn streken vergeeft. Hij kan wel degelijk goed voetballen.

Zoals ook dat moment in de tweede helft waarop hij geen afspeelmogelijkheden zag. Zelfs de Spaanse meesterstrateeg David Silva stond niet vrij. Balotelli had er genoeg van, legde de bal goed voor zijn rechter en vuurde de bal op het doel van Ben Foster, de keeper van West Brom. Foster zag de bal aankomen, maar had toch geen antwoord. Gelukkig voor Foster teisterde de bal de bovenkant van de lat. Balotelli reageerde met een nonchalant wegwerpgebaar. Het uitverkochte stadion van WBA met een hard hoongelach. De man achter mij riep dat Balotteli een ‘fucking black cunt’ was. Ik weet niet of Balotelli het gehoord heeft, maar als hij heeft gehoord zou hij schouderophalend reageren.

Op Paduaan wil ik even ingaan. Toen ik het van de vorige hoofdredacteur Merlijn Ensing overnam had ik samen met de redactie een aantal doelen. We wilden meer nieuws brengen met betrekking tot de faculteit, frissere en nieuwere rubrieken en beter beeld. Nu de eerste editie van dit jaar in de schappen ligt, kan ik voorzichtig concluderen dat we daarin geslaagd zijn. Zo hadden we nieuws over de studie Bedrijfscommunicatie. Uit interne documenten, die ons in bezit zijn gekomen, blijkt namelijk dat docenten en medewerkers zich zorgen maken over het hbo-niveau van de opleiding. Maar ook nieuws over het ontbreken van een daadkrachtig fraudebeleid op de FCJ kwam uitgebreid aan bod. Al met al ben ik daar dus zeker tevreden over, al sluit ik zeker mijn ogen niet voor de vele verbeteringen die nog nodig zijn. De eerste uitgave van dit jaar is trouwens hier te lezen.

De komende tijd ga ik rustig verder. Druk met mijn opleiding, de neven-activiteiten en alles wat er bij komt kijken. Stay tuned.

Sinds kort werk ik als freelancer voor de sportredactie van Media Groep Limburg. Twee keer in de maand ga ik op pad in het Limburgse amateurvoetbal om verslag te doen voor de krant. Afgelopen zondag (11 september) beleefde ik mijn debuut en het resultaat is vandaag te bewonderen in Dagblad de Limburger en het Limburgs Dagblad. Wil je het ook lezen? Dat kan hier.

Lees verder op Studenten.DeJaap.nl

Net als ieder klein jongetje dat op straat voetbalt wil je altijd iemand zijn. In de jaren zeventig wilde iedereen Cruijff zijn. Of Johan Neeskens. En ach, als je niet kon voetballen kon je nog altijd Jan van Beveren proberen te imiteren door een bal te stoppen. Later werden alle grote wereldvoetballers idolen van jonge spelertjes. Ook ik had zo mijn voorbeelden. Ik probeerde soms Boudewijn Zenden te zijn. Was toch maar een Limburger die international geworden was. Of ik deed heel hard mijn best de aanloop van Pierre van Hooijdonk’s vrije trappen na te doen. Maar nooit durfde ik Zidane te zijn.Het voelde als heiligschennis. Vergeleken met de manier waarop de beste voetballer van de wereld de bal streelde, leek het alsof ik -met mijn ongecontroleerde balbeheersing- Zidane in mijn hoofd voor schut zette.

Zidane is de beste voetballer die Frankrijk ooit gehad heeft. Natuurlijk, de huidige UEFA-baas Platini kon ook een aardig balletje raken, maar de manier waarop Zizou zijn land op de kaart heeft gezet is ongeëvenaard. Het waren niet eens zijn fantastische doelpunten die voetbalfans over de wereld van Zidane lieten houden. Zijn twee goals in de WK-finale van 1998 (notabene in Frankrijk) waren niet eens bijzonder fraai. Nee, het was de ogenschijnlijke simpele manier van voetballen van de groot geworden jongen uit Marseille die zo tot de voorbeelding spraken. Zidane deed technisch verbluffende acties op de manier waarop wij een kop koffie nemen. Met een vanzelfsprekendheid waar je stil van wordt.

Mijn mooiste herinnering aan Zidane dateert uit de zomer van 2006, het WK bij onze oosterburen. Frankrijk had vier matige jaren achter de rug, de gouden generatie van ’98 en ’00 (winst van WK en EK) leek ‘op’. Moe. Niet meer te motiveren. Bijna was daar de uitschakeling, opnieuw in de groepsfase. Tot de oude krijger, uiteraard Zizou, het genoeg vond. Hij stond op en bracht Les Bleus naar de finale. Opnieuw! Bijna eigenhandig schakelde hij in een zinderende wedstrijd wereldkampioen Brazilië uit. Het perfecte afscheid, want Zidane had al aangekondigd te zullen gaan stoppen. Je droomt ervan te stoppen op je hoogtepunt. Zidane deed dat, met een WK-finale tegen Italië.

Het begon zo mooi. In een volgepakt Olympisch Stadion in Berlijn scoorde Zidane via een strafschop. Niet zomaar een simpele trap van elf meter, nee. Zidane deed het stijlvol, zoals bijna alles wat hij deed overgoten was door klasse. Met een onvervalste Panenka -onderkant lat!- zette hij zijn land op voorsprong. De Italianen scoorde via Materazzi de 1-1 en de wedstrijd liep richting een verlenging. De Fransen hadden wel kansen, een kopbal van uitgerekend Zidane werd door doelman Buffon ternauwernood overgetikt. En toen gebeurde het. Zidane deed het mooiste wat ik ooit van hem gezien heb. Hij knikkerde zijn tegenstander en matennaaier Materazzi naar de grond. Het verhaal is bekend.

Materazzi en Zidane lagen al de hele wedstrijd met elkaar overhoop. De Italiaan trok steeds aan het shirtje van zijn tegenstander, waarop Zidane zei: ”Als je mijn shirt zo graag wil hebben, dan kun je dat na de wedstrijd hebben.” Waarop de snoeiharde verdediger van Inter hem toeriep: “Ik heb liever je zus, de hoer.” Zidane dacht niet na en gaf Materazzi een kopstoot en kon inrukken met rood. De hele wereld sprak er schande van. Ik vond het fabelachtig mooi. Zidane bleef trouw aan zijn familie en liet deze opmerking niet over zijn kant gaan. WK-finale of niet. Daags na de befaamde kopstoot bood Zidane zijn excuses aan. Hij vond het spijtig dat kinderen deze actie gezien hadden. Het was niet het goede voorbeeld, dat besefte hij wel. Kinderen moeten plezier hebben in voetbal, zo zei hij. En juist daarom huilde mijn hart toen Madrid het kereltje van 7 bij de miljoenenmachine van Real liet aansluiten. Weg plezier. Zizou, wat doe je?!

Al jaren is er van diverse kanten steeds meer kritiek op de arbitrage. Supporters, trainers, fans en journalisten schuiven hun kritiek op de scheidsrechters niet onder stoelen of banken. Niet zelden gaat het maandagochtend bij de koffieautomaat over die niet toegekende penalty of die grensrechter die een hoopvolle aanval onterecht afvlagde wegens vermeend buitenspel.

Kritiek op de scheidsrechter is vaak terecht, maar door de komst van moderne technologieen  zie je op televisie meer dan de scheidsrechter. Bovendien moet de leidsman in een fractie van een seconde beslissen, en dat kan helaas wel eens misgaan. Fouten maken is menselijk, en ook de gemiddelde scheidsrechter is niets menselijks vreemd.

Sinds enige tijd is oud-scheidsrechter Dick van Egmond in dienst van de KNVB, en is hij mag zich nu de baas van alle scheidsrechters noemen . Sinds zijn aantreden waait er nieuwe wind door ‘Zeist’. Wat heel Nederland kon zien moest Van Egmond gaan aanpakken: het niveau van de arbitrage moest omhoog. De KNVB ontwikkelde masterclasses voor talentvolle jongeren, en vaak groeien deze jongens snel naar een hoog niveau. Onder begeleiding van een ervaren scheidsrechter leren deze gasten snel alle kneepjes van het vak.

De bond laat met enige regelmaat jonge scheidsrechters debuteren in de Jupiler League, het tweede niveau van ons land. Een goede en harde leerschool, maar daar kleeft ook een risicio aan. Niet iedereen kan de druk van een stadion aan en niet iedereen is bestand tegen opmerkingen van de zijkant en de kwetsende spreekkoren van supporters. Foute beslissingen komen op televisie en worden besproken in de media. Het vrijblijvende van het amteurvoetbal is er vanaf. De bond wil te snel de jongere scheidsrechters klaarstomen voor het hoogste niveau, maar jonge en talentvolle arbitters moet je stapje voor stapje laten groeien. Je hoeft op je 23e helemaal niet in het betaalde voetbal te fluiten, bewijs jezelf eerst maar eens in bijvoorbeeld de Topklasse. En als je enige tijd laat zien dit niveau aan te kunnen, dan kun je de stap riching het betaalde voetbal zetten.

”De KNVB is blij dat deze heren het afgelopen jaar zo goed gepresteerd hebben en op basis daarvan op de arbitrale ladder omhoog klimmen. Wij willen hen dan ook van harte feliciteren met deze promoties”, aldus een ronkend persbericht. Het afgelopen jaar…de bond zegt het zelf. Laat die jongens nou eens langer proeven aan het vak. Scheidsrechters hebben ervaring nodig. Ze zijn gebaat bij rust. Je bent een goede scheidsrechter als je niet bij ieder duwtje strak je regeltjes volgt. Een wedstrijd moet je aanvoelen, en zoiets leer je door veel ervaring te doen. Niet door snel via het keurslijf van de bond naar het hoogste niveau te promoveren.

Het zou dus beter zijn wanneer de bond minder snel haar talenten voor de leeuwen smijt. Het zijn doorgaans maar kleine berichten, die niet eens de landelijke media halen. ‘Scheidsrechter x stopt met betaald voetbal’. Niet zelden is het een jonge gozer die kiest voor een maatschappelijke loopbaan. En niet zelden is het een talentvolle scheidsrechter die door de KNVB over de kling is gejaagd. En dat is –ook voor het Nederlandse scheidsrechtersgilde- dood- en doodzonde.